Wooniezie toch in opspraak

We weten het eigenlijk allemaal: Er klopt iets niet bij de woningtoewijzing via Wooniezie. Woningzoekenden die jaren op de lijst staan en NIETS krijgen toegewezen. En dan komt er plotseling iemand tegenover je wonen die net een paar weken gescheiden is. Iedereen vraagt zich af hoe het mogelijk is en het regent klachten.

Eind vorig jaar doet bedrijfsrecherchebureau Hoffmann onderzoek en vindt NIETS, zo wordt gemeld in de krant. Bijzonder verbazend, als je mij vraagt.

Vandaag meld dezelfde krant dat er toch wel wat aan de hand is. Maar het verbaast me dat men steevast opmerkt: “op dit moment beperkt het onderzoek zich tot Wooniezie“. Er zijn reacties te lezen van woningbouwverenigingen die duidelijk een bloedende neus simuleren.

Alles lijkt neer te komen op een simpele “hacker” die slim de website weet te manipuleren en daar ook nog eens geld voor kan vragen bij de woningzoekenden. Een leuk verhaal waarbij zowel Wooniezie als de aangesloten woningbouwverenigingen handig buiten schot blijven. Maar werkelijke vragen worden niet gesteld. Het past mooi in het straatje van de betrokken partijen.

Zelf heb ik ook een paar keer geklaagd. De website blijkt gewoonweg niet te werken en als er woningen op komen dan kun je, op een of andere manier, niet reageren. Onze zoektocht naar nieuwe huisvesting is daardoor behoorlijk frustrerend geworden. Maar het ergste is dat men NIET reageert. Een alleraardigst (geautomatiseerd) mailtje waarin men ogenschijnlijk zeer servicegericht antwoord: “Bedankt voor uw vraag via www.wooniezie.nl. Wij hebben deze in goede orde ontvangen. Wij beantwoorden uw vraag op werkdagen binnen 48 uur.“. Maar er komt geen enkele reactie, niet van Wooniezie maar ook niet van de woningbouwvereniging. NIETS!

Ik hoop dat men niet gaat zoeken naar “schuldigen” of zelfs een “zondebok”. In plaats daarvan hoop ik dat partijen eens goed de koppen bij elkaar gaan steken hoe men het gaat oplossen en tot een werkend en eerlijk woningtoewijzingssysteem gaat komen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Helemaal klaar met HAATPROPAGANDA

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

PostNL blijft een drama

Als alles mis gaat, vragen stellen niet helpt, een klacht genegeerd wordt en de volgende klacht weken duurt en een uiterst stom antwoord oplevert wordt het, in mijn ogen, eens tijd voor een blog. Ja, uit machteloosheid aan de ene kant maar soms levert het ook wat op, heb ik gemerkt.

Het begint allemaal met een aangetekend schrijven, naar de rechtbank. Keurig afgegeven op het postkantoor op 6 september in een klein winkeltje. Helaas zijn de postkantoren niet meer wat het geweest is en het worden er steeds minder. Ik moet er steeds verder voor gaan. Maar het frommelige bonnetje wordt weer ingescand, opgeslagen bij de Conclusie van Repliek en het “track & trace” nummer ingevoerd in de app. Je verwacht dan dat je binnen 2 dagen een handtekening retour hebt, weliswaar digitaal maar toch.
Er kwam echter NIETS terug en in de app bleef de zending op “Bezorgmoment nog niet bekend” staan. Dat staat er overigens TOT OP DE DAG VAN VANDAAG. Na een week ging ik vragen stellen: “Wat is er aan de hand? Is mijn “aangetekend stuk” wel ontvangen? Ik krijg het ongelooflijke domme antwoord: “Dat weten we niet. Moet u vragen bij de geadresseerde.“.

Op 18 september vulde ik het “klachtenformulier” op de website van PostNL maar eens in. Alle gegevens erbij en ik ging er nog steeds vanuit dat nu PostNL een werkelijk “onderzoek” instelt waar het schrijven gebleven was. Weer MIS!

Op 22 september komt er een mail van PostNL:
Om het onderzoek op te kunnen starten, ontvang ik graag de volgende informatie:
– – de naam en/of naam bedrijf, het volledige adres en telefoonnummer van de geadresseerde
– – een beschrijving van het uiterlijk van de envelop met eventuele kenmerken
– – beschrijving inhoud
– – kopie van het verzendbewijs
Tja, dat had ik eigenlijk allemaal al doorgeven bij de vraag EN bij de klacht. Maar ik blijf rustig en geef op alle vragen, voor de derde keer, antwoord.

Op 4 oktober komt er een antwoord: “Uit onderzoek heb ik de zending helaas niet kunnen traceren. Hierdoor moet ik concluderen dat de zending nooit afgeleverd is. Als de rechtbank dit ook bij u aangeeft dan zal ik de verzendkosten moeten vergoeden aangezien wij de zending niet meer kunnen traceren. Graag ontvang ik hier een bevestiging op.“.

PostNL gaat er dus vanuit dat IK inderdaad ga informeren bij de geadresseerde. Zelf doen ze dat dus blijkbaar niet; tot zover het “onderzoek”. Ik antwoord nog: “Het gaat hier niet om vergoeden. Het gaat hier om juridische post en dus het bewijs kunnen leveren dat een brief is afgeleverd, de zogenaamde “handtekening retour” maar daar komt nooit meer een reactie op.

Over PostNL pakketdiensten kan ik nog wel 7 blogs schrijven maar daar zullen we de lezers maar niet mee vervelen. Ik ga ervan uit dat iedereen daar last van heeft.

Het is overigens niet de eerste keer dat ik schrijf over onze nationale postbezorger. Was het de vorige keer drama bij de postkantoren, nu is de bezorging en de informatievoorziening (app) aan de beurt.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Slordigheid in het dagelijks leven

Op 13 januari van dit jaar stond plotseling Brigadier van Politie H.M. Koklu aan mijn deur. Hij kwam een “PROCES-VERBAAL van mededeling van een niet onherroepelijk vonnis of arrest” betekenen. Hij had echter volledig over het hoofd gezien dat het hier een rechtspersoon betrof en niet mij persoonlijk, een behoorlijke juridische blunder. Ik wees hem erop maar dat leek hem weinig te interesseren. Hij liet me nauwelijks uitpraten. Hij vroeg mijn ID en liep er mee naar de auto om het formuliertje rustig in te vullen. Even later kwam hij terug en op het documentje stond te lezen: “Raaijmakers in persoon meegedeeld dat hij is veroordeeld bij uitspraak van 24-05-2016“. Zelfs nadat hij erop gewezen was dat dit niet correct was bleef hij standvastig.

Ik maakte me behoorlijk boos hierover en omdat het “gedrag” en/of “optreden” van een politieagent betrof besloot ik een klacht in te dienen. Ik stuurde de beelden van mijn bewakingscamera mee zodat er geen enkele discussie kon bestaan over wat er gebeurd c.q. gezegd was. De politie reageerde op 14 februari als volgt: “Door de klachtbehandelaar C.T.J. (Cees) de Groot is met de betrokken medewerker, H. Koklu, gesproken over uw klacht. Ook zijn de door u ter beschikking gestelde filmbeelden van het voorval gezamenlijk bekeken. In dat gesprek is uw feedback aan de betrokken medewerker doorgegeven en ter harte genomen. Naar aanleiding van de terugkoppeling van dit gesprek via uw mail op 01 februari 2017, waarin werd aangenomen dat uw klacht hiermee voldoende is behandeld, werd geen reactie uwerzijds meer ontvangen. Daarom sluiten wij de klachtbehandeling af.“.

Hierdoor werd ik nog bozer. Allereerst had mij nooit een e-mail bereikt en ten tweede kan en mag de politie een klacht in het voortraject pas dan afhandelen als de klager zelf aangeeft tevreden te zijn met de afhandeling. Het lag dus voor de hand dat ik hier op reageerde en de politie hierop wees. Men ging protesterend toch accoord met een behandeling door de klachtencommissie.

De hoorzitting van de klachtencommissie was een aanfluiting. Allereerst was voormalig inspecteur van politie Rien Heesakkers (zie inzet) voorzitter van de commissie maar hij trad meer op als “advocaat” van dhr Koklu. De betrokken brigadier zelf gaf zijn fouten toe maar vond eigenlijk dat het maar “normale menselijke vergissingen” waren. De voorzitter beaamde dat en vond dat ook een politieagent best wel eens een foutje kan maken. Daar behoeft niet direct een klacht op te volgen. Gaandeweg de hoorzitting hadden we er al geen vertrouwen meer in.

Toch kregen we op 19 juni een afhandelingsbrief van politiechef Heeres en in de brief stond te lezen: “Derhalve beoordeel ik uw klacht als gegrond.“. Verderop werd de zaak wel gebagatelliseerd met de woorden: “Ik zie dit als een slordigheid die in het dagelijks leven kan gebeuren.“. In de bijlagen stond verder te lezen: “De heer Koklu geeft aan dat hij achter zijn handelen van dat moment staat.“.

Het wordt nog gekker als we een brief ontvangen dd 26 juli 2017. In een begeleidend schrijven staat te lezen: “In het eerste oordeel van de Politiechef is een vervelende fout gemaakt. U ontvangt een herziene versie van het oordeel van de Politiechef.“. En inderdaad schrijft nu de politiechef “Derhalve beoordeel ik uw klacht als ongegrond.“.

Mijn haren gingen overeind staan bij het lezen van deze 2e brief. HET MOET NIET GEKKER WORDEN! Eerst gegrond en dan ongegrond maar vooral de opmerkingen dat een politieagent ook maar een mens is en dat hij best wel eens fouten kan maken. Ja, wij zijn allemaal mensen en we maken allemaal fouten. Maar als ik “per vergissing” 3 kilometer te hard rijd dan krijg ik wel de rekening thuis. Als ik “per ongeluk” een eenrichtingsweg in rijd moet ik wel op de blaren zitten. Is er dan enige coulance voor de “menselijke vergissing” die ik maak?

De gang naar de Nationale Ombudsman lag voor de hand en werd gemaakt. Die namen de zaak serieus en voortvarend op. Vandaag kwam het oordeel binnen: ”

De Nationale ombudsman is van oordeel dat de overheid de burger fatsoenlijk moet behandelen. Medewerkers van overheidsinstanties moeten attent zijn in contacten met burgers en hen op een respectvolle wijze benaderen. Wanneer de overheid fouten maakt dan moet zij bereid zijn die fouten toe te geven en zo nodig excuses aan te bieden.

Nu de politie erkent dat er een fout is gemaakt en u niet netjes te woord gestaan bent, had het op de weg van de politie gelegen dat te benoemen en aan u daarvoor excuses aan te bieden. De Nationale ombudsman acht uw klacht op dit punt gegrond en zal dit onder de aandacht brengen van de politiechef.

Nu afwachten wat de politie ermee doet…

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De overheid: het wil maar niet werken.

Er zijn van die momenten dat je er echt moe van wordt. Vandaag is zo’n moment: ik krijg een e-mail van de “Politie | PDC | Staf |Veiligheid, Integriteit & Klachten” omtrent een klacht die ik 16 januari heb ingediend: “Bij deze wil ik u bevestigen dat wij uw klacht via mevr. van Rossum ( inzet links) in goede orde hebben ontvangen en de zaak in behandeling zullen nemen. Vanwege de vakantieperiode is onze klachtenbehandelaar echter niet aanwezig op dit moment. Zodra de klachtenbehandelaar weer terug is van verlof zal zij contact met u opnemen en het verdere verloop van de klachtenprocedure met u bespreken. Naar verwachting zal dit in de week van 4 september zijn.“.

Nou heeft de Politie, voor wat betreft de behandeling van klachten, al een uitzonderingspositie: daar waar de gehele overheid zich aan een periode van 6 weken moet houden voor de behandeling van een klacht hanteert de politie een periode van 14 weken. Maar op dit moment zijn we al ruim 30 weken verder en Mike van ‘t Voort ( inzet rechts ) bevestigt alleen nog maar de ontvangst van de klacht en dat de persoon die het gaat behandelen nog een week of 3 met vakantie is. Die is wellicht net vertrokken.

Tja, het zal wel niet URGENT zijn, zul je wellicht denken. Nou, daar verschillen we dan van mening over. De situatie:

In een andere procedure krijgt ik een “afhandelingsbrief” met de woorden “Naar aanleiding van de terugkoppeling van dit gesprek via uw mail, waarin werd aangenomen dat uw klacht hiermee voldoende is behandeld, werd geen reactie uwerzijds meer ontvangen. Daarom sluiten wij de klachtbehandeling af.“.

MAIL? Welke mail? Na een speurtocht in onze logfiles blijkt dat er, door onze servers, een mail is geweigerd omdat de configuratie van de mail-servers van de Politie nog slechter is als van een oude Russische spam-server. Geen wonder dat deze mail wordt geweigerd. Ik zet deze servers in de “white-list”, zodat dit niet meer kan voorkomen, en dien een klacht in, via de website POLITIE.NL. Daar is tenslotte een klachtenprocedure voor: “Omdat de politie van haar fouten kan en wil leren, is er een klachtenregeling.” staat er op deze website te lezen.

Deze FOUTE instelling zorgt er voor dat waarschijnlijk 50% van de mensen geen mail kan ontvangen van deze politie-afdeling. En mocht je onverhoopt denken dat de politie dit probleem inmiddels al heeft opgelost: NEE, helaas. Het probleem bestaat nog steeds. Denk er nog maar eens over na: de e-mail van een klachten-afdeling bereikt je niet en als je niet reageert wordt je klacht als “afgehandeld” beschouwd. Lekker makkelijk …

Nou zijn er nogal wat klachten over de automatisering van de overheid. Op een of andere manier wil het allemaal niet goed werken en het kost bakken met geld. De overheid is constant op zoek naar mensen, vooral in de IT. Nou ben ik iemand die graag in oplossingen denkt en ik ben toch op zoek naar een nieuwe baan dus ligt het voor de hand:

Ik solliciteer op een baan als infrastructuur-beheerder, precies in mijn straatje. Mijn mond viel open toen ik een mail terug kreeg met de afwijzing. Vooral de reden van de afwijzing geeft te denken: “Een van de eisen is dat de kandidaat aantoonbaar minimaal 2 jaar ervaring als Netwerkbeheerder binnen een Enterprise omgeving (tot zover géén probleem) bij de overheid. Dit ontbreekt in uw c.v.“.

Dus je mag wel komen werken bij de overheid maar daarvoor heb je wel 2 jaar ervaring nodig bij diezelfde overheid 🙂

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Spoorloos

Journalistiek: Wat moeten we geloven? Wanneer is het een verslag en wanneer is het “gefabriceerd”? Meer en meer MAKEN journalisten het nieuws in plaats van het te verslaan. Niet alleen zit er vaak een “saus van mening” overheen maar heeft het de schijn van zelf gemaakt. Steeds vaker worden niet de “deskundigen” geïnterviewd maar ondervragen journalisten elkaar. Het clubje “BN’ers” bestaat meer en meer uit journalisten en programmamakers zelf. Kijkcijfers is de leidraad. Alleen kijkcijfers tellen, zo lijkt het. Of het nieuwswaardig is of zelfs maar de waarheid vertegenwoordigd is steeds minder belangrijk.

Met dat oog volgde ik de (vermeende) ontvoering van de crew van Spoorloos. Wat is hier gebeurd? Is het allemaal zo “TOEVALLIG” als men suggereert? Of is er meer aan de hand?

Stel je eens voor dat dit alles gewoon opgezet is. Dat deze programmamakers een en ander zelf opgezet hebben. Daardoor ontstaat tenslotte alleen maar een WIN-WIN-WIN-situatie.

  • WIN voor Spoorloos en de KRO/NCRV want er komt een focus op het programma en de kijkcijfers gaan de lucht in.
  • WIN voor de ELN want zij krijgen, ondanks dat het een betrekkelijke kleine organisatie is, weer volop aandacht.
  • WIN voor de KIJKERS want zij smullen ervan.

Er zijn aanwijzingen voor dit scenario als je dit ARTIKEL leest: “Feit is dat Bolt en Follender zaterdag met z’n tweeën in de auto zijn gestapt. ‘Dat is niet heel gebruikelijk’, zegt Vertegaal. Wat de afweging is geweest, weet de eindredacteur nog niet. ‘Daar moet nog over gesproken worden. Maar er was vast een goede reden voor, want ik ken Derk en Eugenio niet als mensen die onverantwoorde risico’s nemen. Misschien zijn de omstandigheden hen wel te positief voorgesteld, maar dat is gissen.” Plotseling “onverantwoordelijk gedrag” van slechts 2 personen of een gecoördineerde actie?

Ook wordt in dit ARTIKEL het volgende gesteld: “Dinsdag wordt duidelijk dat guerrillabeweging ELN zelf ook niet zit te wachten op de ontvoering van twee Nederlandse journalisten.” maar wie oplet heeft ook dit ARTIKEL gelezen: “Spaanse journaliste ook ontvoerd door ELN“.

Is het werkelijk zover gezocht als je er aan denkt dat het hier om een één-tweetje gaat tussen programmamakers en een organisatie die (internationale) aandacht wil? Moeten we dit als zoete koek slikken? Of wordt er een loopje met de waarheid genomen en dus met de kijkers?

Het antwoord op deze vragen zal wel SPOORLOOS blijven.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Schuldig tot onschuld bewezen is.

We kennen het waarschijnlijk allemaal: een envelop met een paars randje door de brievenbus. Soms een paar tientjes want een paar km te hard rijden we allemaal wel eens. Tja, de staatskas moet gespekt worden. Maar soms zijn die boetes helemaal niet terecht. Je bent daar helemaal niet geweest of je weet zeker dat je niet te hard hebt gereden of een overtreding hebt gemaakt.

Eind maart ontvang ik een “beschikking” van maar liefst 239 euro (inclusief administratiekosten). Ik zou op donderdag 2 maart om 07:48 “Op een kruispunt niet de richting volgen die de voorsorteerstrook aangeeft“. Vreemd verhaal dus ik raadpleeg mijn agenda, temeer omdat ik best vaak op donderdag van thuis werk. En inderdaad: Ik ben die dag niet weg geweest. Volgens agenda, urenverantwoording, KM-verantwoording en logfiles op de server heb ik gewoon achter mijn eigen PC thuis gezeten.

Maar hoe toon je dat aan? Ik heb dit al eens eerder meegemaakt en de Officier van Justitie antwoordde destijds op mijn bezwaar dat hij, naar aanleiding van mijn woorden, geen reden zag te twijfelen aan de waarnemingen van de politie. Mijn ingevoerde bewijzen waren “makkelijk te manipuleren“, volgens zijn mening. Ook de rechter sloot zich daar bij aan en ondanks dat ik zeker wist en kon aantonen dat ik nog niet in de buurt was geweest bleef de boete gehandhaafd.

Ik wilde me er eigenlijk al bij neerleggen, wetende uit ervaring dat een bezwaar weinig zin heeft, toen ik dacht aan mijn camera-systeem. Als ik thuis ben, en de auto ook, dan staat die, grote kans, recht onder de camera geparkeerd. Precies zo was het en ik stuurde de camera-beelden, inclusief time-stamp, mee met mijn bezwaar. Hier kunnen ze toch niet zo makkelijk omheen?

Vandaag viel het antwoord van de OvJ op de mat: “Op basis van de door de verbaliserende instantie ter beschikking gestelde gegevens is gebleken dat de beschikking niet in stand kan blijven. Alles overwegende vernietigt de officier van justitie de beschikking. U hoeft de opgelegde sanctie en de administratiekosten niet te betalen.

Op basis van de door de verbaliserende instantie ter beschikking gestelde gegevens? Waren het niet mijn camera-beelden die de OvJ overtuigd hebben? En is dit alles? Ik overleg onomstotelijk bewijs dat ik, en mijn auto, op dat moment NIET daar geweest kunnen zijn en de OvJ “vernietigt” de beschikking? Geen verdere verklaring, geen tegemoetkoming in de “verweerkosten”, geen excuses, NIETS. Het is gewoon NOOIT GEBEURD!.

Ik heb hier wederom een heel onbevredigend gevoel aan overgehouden. Het sterkt me in mijn standpunt dat de “wet Mulder” IN STRIJD MET DE GRONDWET IS! Het zoveelste bewijs dat de Mulder-wetgeving een typisch geval van “SCHULDIG TOT ONSCHULD BEWEZEN” is. Maar we blijven het pikken …. Hoe lang nog?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tijden veranderen

Toen ik klein was hadden we een deugnietje in elke straat. Een manneke die met 14 al op een crossbrommertje door de straat reed en een beetje brutaler was als de anderen. Misschien was ik zelf wel dat deugnietje in onze straat. Een brommertje had ik in ieder geval. Je moest wel opletten voor de politie. Als die je te pakken kregen was je het vrijlopertje kwijt en kwam de wijkagent een praatje maken met je ouders. Dat vond je niet leuk. In een keurig wit overhemd en een indrukwekkende pet stond dan Mies Derks aan de deur. Een preek en er zwaaide wat thuis. Maar op geen enkel moment was er sprake van geweld. Waarom ook? Je wist dat het niet mocht en je betaalde de prijs.

In de Willem Prinsenstraat in Helmond rijd een manneke van 14 met een scootertje. Geen kentekenplaatje maar duidelijk een snorscootertje. Dat mag nog steeds niet. Maar de tijden zijn veranderd. Een “team” van agenten gaan dit manneke arresteren. Met gevechtspakken en scherfvesten lijken ze meer op militairen. Ze gebruiken knuppels en pepperspray, uit voorzorg. Een moeder ziet het gebeuren en spreekt de agenten er op aan. Ze krijgt ook met de knuppel. De buurtbewoners zijn verbijsterd, onthutst. Ze protesteren. De politie roept versterking en stelt zich erg dreigend op. Knuppels en pepperspray in de hand, pistolen op de heup. Een snotneusje gooit wat grind van een tuinpaadje. De politie vertaalt dit naar stenen gooien en “meer versterking is nodig”. Tenslotte besteed de landelijke pers er aandacht aan en zien we een verontwaardigde burgemeester op TV. ““Mijn” agenten moeten ongestoord hun werk kunnen doen.

Ja de tijden zijn veranderd. Maar niet de deugnietjes. Die zijn er altijd al geweest. Wel het optreden van politie. En deze laatste waren, in dit geval, de schuld van het geweld. Zij gebruikten het eerst geweld. Zij hebben ook het geweldsmonopolie en maken daar meer en meer gebruik van. Misdaadcijfers dalen; verkeersovertredingen en ongevallen dalen. Ja, zelfs terrorisme is nog maar een fractie van wat het was, in de 70’er of 80’er jaren. Maar de politie gebruikt steeds meer geweld. Dat is het enige cijfer dat omhoog gaat: politie-geweld. En de burger kijkt toe en keurt het goed. Hoelang nog?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Sociale woningbouw en woningnood (deel 3)

 

Voor wie nog even terug wil lezen waar deze (vervolg)-serie ook weer over ging zie deel 1 en deel 2 . Er zijn immers alweer 10 maanden verstreken sinds het 2e deel. Helaas gaat de rechtsgang in Nederland niet sneller en moet je geduld hebben als je iets voor elkaar wil krijgen.

Woonpartners heeft er uiteindelijk toch voor gekozen ons te dagvaarden. De eis was belachelijk: per direct ontruiming. Verder had Woonpartners mijn huurpenningen keurig ontvangen maar ze storten deze terug op mijn rekening met de mededeling “niet voor Woonpartners bestemd“. Beetje vreemd maar wel lekker. In de dagvaarding werden deze echter weer gevorderd, inclusief rente, boete en incasso-kosten. Kan nog leuk worden. Ik voer inhoudelijk verweer met toevoeging van de nodige producties.

De Kantonrechter bepaald een Comparitie van Partijen voor 6 april 2017. Voor wie niet weet wat dit is: een CvP is een poging van de rechter om partijen met elkaar te laten praten, onderhandelen en te kijken of er een compromis mogelijk is. Ik had weinig hoop op een minnelijke regeling want ik had al 2 pogingen gedaan.

Omdat ik de poging wel serieus wil nemen doe ik 3 weken voor de zitting nog een sans prejudice voorstel eruit richting de advocaat van Woonpartners, mr Richard de Laat. In een telefoongesprek wat daarop volgde nam mr de Laat een bijzonder hautaine houding aan.  Hij wilde op geen enkele wijze een tegenvoorstel doen anders dan de eis in de dagvaarding. Op mijn oprechte vraag waarom niet zei hij koeltjes: “U bent lastig. Woonpartners wil van u af.“. Ok, dan gaan we om een vonnis vragen, mij best. Mijns inziens de 1e fout van mr. de Laat.

Zoals gezegd was het afgelopen donderdag zover. Samen met mijn meisje en goede vriend gingen we naar het gerechtsgebouw in Eindhoven. Aldaar waren voor de eisende partij, buiten mr de Laat, ook Marieke en Maureen van Woonpartners aanwezig en tot mijn verbazing dhr. Fanchamps, directeur van Gapph. Och, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Ik barstte van het zelfvertrouwen. Mr. de Laat mocht van wal steken maar leek niets voorbereid te hebben. Geen pleitnota om te overhandigen met een goed gefundeerd verhaal maar een rommelig onsamenhangend voordrachtje. Als spreekbeurt in de zesde klas had je daar geen voldoende voor gekregen.

Ik had (uiteraard) mijn pleitnota, in vijfvoud, goed voorbereid en redelijk ingestudeerd. Ik stak van wal met de opmerking dat mr. de Laat verzuimd had de ingebrachte producties naar mij te sturen. De Kantonrechter was “not amused” en gaf de gemachtigde van Woonpartners “een standje“. Dat was het 2e foutje van confrère. Verder was de juridische onderbouwing van mijn betoog zodanig dat ik van mening was dat de rechter geen andere keuze had dan de wet te volgen en in mijn voordeel uit te spreken. Ook verwees ik naar het begeleidend schrijven de producties waarin hij opmerkte: “Raaijmakers sr. neemt een activistische houding in, in de buurt, onder meer vanwege de sloopplannen.“. Ik had al gesuggereerd in mijn Conclusie van Antwoord dat er een onderliggende reden voor deze procedure was (misbruik van rechtsgang) maar kon dat moeilijk bewijzen. Hier stond het zwart-op-wit en dat was, naar mijn bescheiden mening, de 3e fout van mr. de Laat. De interesse van Edelachtbare was gewekt.

Toch informeerde hij of er voorstellen over en weer waren gedaan en ik vertelde dat we een redelijk voorstel hadden overhandigd maar Woonpartners niets van hun oorspronkelijke eis wenste in te leveren. Hij vroeg aan mr. de Laat of er mogelijkheden waren om tot een compromis te komen. Die stamelde op zijn beurt dat hij die wel zag (omdat het hem waarschijnlijk dun door de broek ging). We werden de gang opgestuurd om tot een vergelijk te komen. Het gezelschap trok zich terug in een spreekkamer en wij gingen ontspannen een sigaretje roken, voor de deur.

Na tien minuutjes troffen we elkaar in de gang. Mr. de Laat had weer iets terug van zijn hautaine houding en probeerde indruk te maken. Ik verwees echter naar mijn voorstel en wilde daar niet van afwijken. Na een paar minuten deed ik een beetje water bij de wijn en deed afstand van een verhuisvergoeding maar daar stopt het ook. Confrère voelde zich blijkbaar gesterkt door zijn mini-zege en ging nog hoger op zijn paard zitten. Hij wilde van de “finale kwijting” in het voorstel af maar dat vond ik een dealbreker. Hij ging accoord, zich niet realiserend dat dit ook de 9 maanden huur bevatte die ze hadden terug gestort. Dhr. Fanchamps redde hem en hij schrok zichtbaar. Foutje nummer 4! Toch liet ik dit element niet los en hij ging zich echt neerbuigend gedragen en stuurde aan op een ordinair handjeklap. “U moet dit spel wel een beetje begrijpen mijnheer ….“. Ik was zijn houding beu en totoyeerde hem: “Luister Richard: Het mag voor jou dan misschien een spelletje zijn maar voor mij is het mijn dak boven mijn hoofd en ik ben het beu dat je denkt dat je op de markt staat. Je kent mijn voorstel en daar kun je het mee doen. Als je nog een keer “euro” zegt ga ik naar binnen en verzoek een vonnis“. Werkelijk oerdom antwoordde hij: “Maar het gaat toch om de euro’s?“. Ik was al op weg naar binnen. Blunder nummer 5.

De Kantonrechter was benieuwd of we eruit gekomen waren. Richard pleitte dat we centimeters verwijderd waren van een oplossing en de rechter keek me aan. Ik verteld hem dat ik dat gevoel niet deelde en dat ze niet eens een “finale kwijting” wilden verstrekken. De rechter vond dat vreemd omdat dit altijd onderdeel van een deal was. Ik sprak uit dat ik er geen vertrouwen meer in had en het liefst had dat de Kantonrechter zou vonnissen. Richard raakte in paniek: “We zijn zo dicht bij Edelachtbare! Die finale kwijting kan echt wel hoor.” Ik voelde 9 maanden huur in mijn achterzak schuiven alsof er zeep aan zat. Mijn voorstel was vrijwel geaccepteerd maar natuurlijk wilde Richard graag de tekst citeren aan de griffier. Wat ik in 5 regels had voorgesteld werden 2 A4tjes en nu was zelfs de griffier “not amused“. Richard wilde ook een paar zaken net even anders omschrijven om redenen die mij niet duidelijk zijn maar maakte daarbij een kapitale rekenfout (blundertje 6). Als een amateuristische boekhouder zat hij op zijn telefoon te tellen bij het citeren en telde een plus bij een min. Dat brengt me nog een extra 1600 euro op dus ik zei dat het een deal was. We zijn eruit! Dit keer wees Maureen hem op zijn grove blunder maar het was te laat. De deal is gesloten. De tekst was al langs de vingers van de griffier gegaan.

Al met al zijn we gezellig met z’n drieen uit gaan eten bij de Griek, “op kosten van Woonpartners“. We blijven tot eind volgend jaar in de straat wonen en dat ook nog eens 13 maanden VOOR NIETS! Om sonst; gratis; voor nikskenie; FREE! Dankje wel Richard de Laat van kantoor de advocaten van van Riet. Misschien zien we elkaar nog in de procedures van de buren …

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Bureaucratie

Automatisering maakt alles makkelijker en vooral sneller; behalve de overheid, zo lijkt het. De afgelopen maanden liep ik weer tegen een muur van regels en een logge overheid aan. Alles lijkt in het teken te staan van een akelig verdien-model en ambtenaren die alleen maar lijken te kijken hoe ze de dag doorkomen. Regels die opgesteld lijken door mensen die ver van de maatschappij af staan.

Zoals iedereen moet ook ik om de zoveel jaren mijn rijbewijs verlengen. Hoewel ik al een tijdje niet meer werk in het transport heb ik een stapel papiertjes zoals rijbewijs CE, chauffeursdiploma, gevaarlijke stoffen los gestort, gevaarlijke stoffen tank, etc, etc. Nu heeft de overheid verzonnen dat dit allemaal niks meer waard is zonder Code95 en dat ben ik niet meer van plan. Maar om nou mijn CE rijbewijs door de plee te spoelen vind ik weer net “too much”. Je weet tenslotte nooit.

Dus gaan we medio december aan de slag om een rijbewijs te verlengen dat in maart verloopt: Ondanks dat ik niet meer beroepsmatig ga rijden moet ik wel gekeurd worden. Dus op naar de CBR-site om een “eigen verklaring” in te vullen. Dat is de eerste TJING-TJING: 38 euro voor een online formuliertje met een paar vragen. Met dat formuliertje een afspraak maken met een erkende keuringsarts: TJING-TJING: weer 65 euro. Dat het geen moer voorstelt hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen: nadat ik 40 minuten in de wachtkamer heb gezeten komt de “arts” binnenlopen voor deze “scharrel”. Met 10 minuten ben ik weer buiten met een handtekening op een velletje dat inmiddels dus meer als 100 euro heeft gekost. Nog even aangetekend ( + 8 euro ) naar het CBR want dat kan plotseling niet meer on-line. Op de CBR-site staat te lezen dat men ongeveer 4 maanden rekent voor de behandeling van dat papiertje; DAT ZAL TOCH NIET! Gelukkig is dat met een aantal weken terug en wat eigenlijk belachelijk lang is lijkt mee te vallen door de verwachting die geschapen was.

Net vóórdat het carnavalsgedruis losbarst in ons Brabant kan ik een afspraak maken met de gemeente. 2 afspraken eigenlijk want je moet persoonlijk aanvragen EN ophalen. On-line was het onmogelijk een afspraak te maken: de stadswinkel was met de carnaval GESLOTEN. Persoonlijk vind ik dat ongelooflijk maar het zal wel. Na de carnaval maar even bellen: afspraak kan pas op 16 maart! PARDON? Dat is nog ruim 2 weken; dan is mijn rijbewijs inmiddels verlopen. Nou mijnheer, u kunt wel een “spoed-aanvraag” doen, dan kunt u donderdag terecht. Och ja, kost weer een paar tientjes extra maar dan overtreed ik, in ieder geval geen wetten. 38,95 + 34,10 voor de spoed-aanvraag! TJING TJING. Wel vreemd dat men ECHT geen tijd heeft want het is “heeeel erg druk” maar als je bereid bent een paar extra tientjes te schuiven kan je meteen de volgende dag komen. Toch tijd over?

Al met al mag ik volgende week mijn roze papiertje op komen halen. Het heeft me dan “slechts” 3 maanden van mijn leven en een kleine 200 euro gekost maar afijn, ik mag rond rijden. Wel scherp op de maximum snelheid letten want anders ben je het weer kwijt. Overigens, als je al aan de maximum snelheid kunt denken want halve tijd staan we aan te sluiten. Als ik er aan denk vraag ik me bijna af waarom ik het eigenlijk weer verlengd heb. Over 5 jaar weer … ben benieuwd wat Den Haag ondertussen weer bij verzonnen heeft.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen