Wat betekent de sleepwet voor jou

Iedereen praat erover: de gevolgen van de “sleepwet“. Maar wat zijn de gevolgen van deze voorgestelde wetgeving? Weinigen weten daarvan de ins-and-outs. Weinigen hebben dit wetsvoorstel gelezen, voor zover dit te lezen is voor de gewone burger. Helemaal weinig begrijpen de volledige impact van deze wetgeving; ook ik niet. Ik durf zelfs te beweren dat de schrijvers van dit wetsvoorstel de gevolgen hiervan niet kunnen overzien.

Ik heb het gelezen en maak me ernstig zorgen. Zorgen om onze privacy en het algehele voortbestaan van onze rechtstaat. Het voert echter te ver om de gehele wet door te nemen en daarom heb ik er een klein gedeelte uit gepakt: Artikel 45 lid 1 en 2. (zie onderaan). Om te begrijpen wat deze artikelen betekenen zal ik proberen dit te vertalen in jip-en-janneke-taal en in de context van jouw huis en jouw bezittingen:

1. De geheime diensten zijn bevoegd tot:

  • a. het doorzoeken van ieder huis dat zijn voordeur heeft aan de openbare weg.
  • b. hiertoe mogen ze gebruikmaken van nagemaakte sleutels, een koevoet en een valse identiteit (bijvoorbeeld zich voordoen als inbreker en/of crimineel). Ook mogen ze slotenmakers en buren inschakelen om dit te doen.

2. Tevens mogen de geheime diensten

  • a. alle sloten forceren en verwijderen.
  • b. alle deuren open laten staan en alle deuren en sloten tot jouw huis permanent verwijderen zodat iedereen binnen kan wandelen.
  • c. camera’s plaatsen in elke ruimte van de woning om permanent te kijken wat jij doet.
  • d. alles wat er binnen staat in jouw woning mee nemen en opslaan in hun magazijn.

Wakker geschud? Het wordt nog erger:

  • Ze mogen (en zullen) al jouw bezittingen en gedragingen, zonder te controleren, delen met iedereen op de wereld.
  • Ze hebben hiervoor geen concrete verdenking nodig. Als ze (zeggen dat ze) jouw (vage) kennis ergens van verdenken is dat voldoende.
  • Ze hoeven hiertoe geen toestemming te vragen aan een rechter. Even de baas een briefje laten schrijven is voldoende.

Tot slot (maar dat is moeilijk voor te stellen in deze context):

Ze hoeven jouw niet te vertellen

  • wat ze hebben meegenomen
  • wat ze hebben gedeeld met de rest van de wereld
  • dat ze je deuren open hebben gezet

Denk hier aan als je gaat stemmen …


Artikel 45

1. De diensten zijn bevoegd tot:

  • a. het verkennen van de technische kenmerken van geautomatiseerde werken die op een communicatienetwerk zijn aangesloten;
  • b. het al dan niet met gebruikmaking van een technisch hulpmiddel, valse signalen, valse sleutels, valse hoedanigheid of door tussenkomst van het geautomatiseerd werk van een derde, binnendringen in een geautomatiseerd werk.

2. Tot de bevoegdheid in het eerste lid, onder b, behoort tevens de bevoegdheid tot:

  • a. het doorbreken van enige beveiliging;
  • b. het aanbrengen van technische voorzieningen teneinde versleuteling van gegevens opgeslagen of verwerkt in het geautomatiseerde werk ongedaan te maken;
  • c. het aanbrengen van technische voorzieningen in verband met de toepassing van de bevoegdheid als bedoeld in de artikelen 40, eerste lid, en 47, eerste lid;
  • d. het overnemen van de gegevens opgeslagen of verwerkt in het geautomatiseerde werk.
Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

To be DONOR or not to be DONOR

Ik heb er even over na moeten denken. Niet over het beschikbaar stellen van mijn organen en dus het donor zijn; donor voel ik me al heel lang. In mijn papieren zit al ruim 30 jaar een zelf geplastificeerd Engelstalig kaartje.Simpelweg omdat het destijds in Nederland nog niet bestond. Op de achterkant prijkt de datum 1-5-’86.

Eind 90’er jaren kwam het in Nederland ook van de grond. En meteen stopte ik dat pasje ook bij mijn papieren. Niet omdat ik er zelf ooit op hoop maar gewoon om te helpen. Ik rijd al jaren motor dus de kans dat mijn organen voortijdig beschikbaar kwamen ( en komen ) is redelijk aanwezig šŸ™‚ Ook vond ik dat eigenlijk iedereen dat zou kunnen doen.

Maar het is wel een KEUZE, in mijn beleving. Ik heb problemen met de wijze waarop de politiek het nu door de strot duwt. Het bagatelliseert mijn vrijheid, tenminste, zo voelt het. Ik heb zelfs even met de gedachte gespeeld om het nu terug te draaien en expliciet te laten registreren dat ik het niet wil. Zo boos werd ik op de politiek.

Via Facebook werd ik wakker geschud: Iemand schreef dat we ons niet moeten laten beĆÆnvloeden door de politici. Nu NEE zeggen geeft nauwelijks een statement naar de politiek maar wel naar de talloze mensen die zitten te wachten op een orgaan. En gelijk had ze. Ik schaamde me bijna voor de gedachte.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wooniezie toch in opspraak

We weten het eigenlijk allemaal: Er klopt iets niet bij de woningtoewijzing via Wooniezie. Woningzoekenden die jaren op de lijst staan en NIETS krijgen toegewezen. En dan komt er plotseling iemand tegenover je wonen die net een paar weken gescheiden is. Iedereen vraagt zich af hoe het mogelijk is en het regent klachten.

Eind vorig jaar doet bedrijfsrecherchebureau Hoffmann onderzoek en vindt NIETS, zo wordt gemeld in de krant. Bijzonder verbazend, als je mij vraagt.

Vandaag meld dezelfde krant dat er toch wel wat aan de hand is. Maar het verbaast me dat men steevast opmerkt: “op dit moment beperkt het onderzoek zich tot Wooniezie“. Er zijn reacties te lezen van woningbouwverenigingen die duidelijk een bloedende neus simuleren.

Alles lijkt neer te komen op een simpele “hacker” die slim de website weet te manipuleren en daar ook nog eens geld voor kan vragen bij de woningzoekenden. Een leuk verhaal waarbij zowel Wooniezie als de aangesloten woningbouwverenigingen handig buiten schot blijven. Maar werkelijke vragen worden niet gesteld. Het past mooi in het straatje van de betrokken partijen.

Zelf heb ik ook een paar keer geklaagd. De website blijkt gewoonweg niet te werken en als er woningen op komen dan kun je, op een of andere manier, niet reageren. Onze zoektocht naar nieuwe huisvesting is daardoor behoorlijk frustrerend geworden. Maar het ergste is dat men NIET reageert. Een alleraardigst (geautomatiseerd) mailtje waarin men ogenschijnlijk zeer servicegericht antwoord: “Bedankt voor uw vraag via www.wooniezie.nl. Wij hebben deze in goede orde ontvangen. Wij beantwoorden uw vraag op werkdagen binnen 48 uur.“. Maar er komt geen enkele reactie, niet van Wooniezie maar ook niet van de woningbouwvereniging. NIETS!

Ik hoop dat men niet gaat zoeken naar “schuldigen” of zelfs een “zondebok”. In plaats daarvan hoop ik dat partijen eens goed de koppen bij elkaar gaan steken hoe men het gaat oplossen en tot een werkend en eerlijk woningtoewijzingssysteem gaat komen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Helemaal klaar met HAATPROPAGANDA

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

PostNL blijft een drama

Als alles mis gaat, vragen stellen niet helpt, een klacht genegeerd wordt en de volgende klacht weken duurt en een uiterst stom antwoord oplevert wordt het, in mijn ogen, eens tijd voor een blog. Ja, uit machteloosheid aan de ene kant maar soms levert het ook wat op, heb ik gemerkt.

Het begint allemaal met een aangetekend schrijven, naar de rechtbank. Keurig afgegeven op het postkantoor op 6 september in een klein winkeltje. Helaas zijn de postkantoren niet meer wat het geweest is en het worden er steeds minder. Ik moet er steeds verder voor gaan. Maar het frommelige bonnetje wordt weer ingescand, opgeslagen bij de Conclusie van Repliek en het “track & trace” nummer ingevoerd in de app. Je verwacht dan dat je binnen 2 dagen een handtekening retour hebt, weliswaar digitaal maar toch.
Er kwam echter NIETS terug en in de app bleef de zending op “Bezorgmoment nog niet bekend” staan. Dat staat er overigens TOT OP DE DAG VAN VANDAAG. Na een week ging ik vragen stellen: “Wat is er aan de hand? Is mijn “aangetekend stuk” wel ontvangen? Ik krijg het ongelooflijke domme antwoord: “Dat weten we niet. Moet u vragen bij de geadresseerde.“.

Op 18 september vulde ik het “klachtenformulier” op de website van PostNL maar eens in. Alle gegevens erbij en ik ging er nog steeds vanuit dat nu PostNL een werkelijk “onderzoek” instelt waar het schrijven gebleven was. Weer MIS!

Op 22 september komt er een mail van PostNL:
Om het onderzoek op te kunnen starten, ontvang ik graag de volgende informatie:
– – de naam en/of naam bedrijf, het volledige adres en telefoonnummer van de geadresseerde
– – een beschrijving van het uiterlijk van de envelop met eventuele kenmerken
– – beschrijving inhoud
– – kopie van het verzendbewijs
Tja, dat had ik eigenlijk allemaal al doorgeven bij de vraag EN bij de klacht. Maar ik blijf rustig en geef op alle vragen, voor de derde keer, antwoord.

Op 4 oktober komt er een antwoord: “Uit onderzoek heb ik de zending helaas niet kunnen traceren. Hierdoor moet ik concluderen dat de zending nooit afgeleverd is. Als de rechtbank dit ook bij u aangeeft dan zal ik de verzendkosten moeten vergoeden aangezien wij de zending niet meer kunnen traceren. Graag ontvang ik hier een bevestiging op.“.

PostNL gaat er dus vanuit dat IK inderdaad ga informeren bij de geadresseerde. Zelf doen ze dat dus blijkbaar niet; tot zover het “onderzoek”. Ik antwoord nog: “Het gaat hier niet om vergoeden. Het gaat hier om juridische post en dus het bewijs kunnen leveren dat een brief is afgeleverd, de zogenaamde ā€œhandtekening retourā€ maar daar komt nooit meer een reactie op.

Over PostNL pakketdiensten kan ik nog wel 7 blogs schrijven maar daar zullen we de lezers maar niet mee vervelen. Ik ga ervan uit dat iedereen daar last van heeft.

Het is overigens niet de eerste keer dat ik schrijf over onze nationale postbezorger. Was het de vorige keer drama bij de postkantoren, nu is de bezorging en de informatievoorziening (app) aan de beurt.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Slordigheid in het dagelijks leven

Op 13 januari van dit jaar stond plotseling Brigadier van Politie H.M. Koklu aan mijn deur. Hij kwam een “PROCES-VERBAAL van mededeling van een niet onherroepelijk vonnis of arrest” betekenen. Hij had echter volledig over het hoofd gezien dat het hier een rechtspersoon betrof en niet mij persoonlijk, een behoorlijke juridische blunder. Ik wees hem erop maar dat leek hem weinig te interesseren. Hij liet me nauwelijks uitpraten. Hij vroeg mijn ID en liep er mee naar de auto om het formuliertje rustig in te vullen. Even later kwam hij terug en op het documentje stond te lezen: “Raaijmakers in persoon meegedeeld dat hij is veroordeeld bij uitspraak van 24-05-2016“. Zelfs nadat hij erop gewezen was dat dit niet correct was bleef hij standvastig.

Ik maakte me behoorlijk boos hierover en omdat het “gedrag” en/of “optreden” van een politieagent betrof besloot ik een klacht in te dienen. Ik stuurde de beelden van mijn bewakingscamera mee zodat er geen enkele discussie kon bestaan over wat er gebeurd c.q. gezegd was. De politie reageerde op 14 februari als volgt: “Door de klachtbehandelaar C.T.J. (Cees) de Groot is met de betrokken medewerker, H. Koklu, gesproken over uw klacht. Ook zijn de door u ter beschikking gestelde filmbeelden van het voorval gezamenlijk bekeken. In dat gesprek is uw feedback aan de betrokken medewerker doorgegeven en ter harte genomen. Naar aanleiding van de terugkoppeling van dit gesprek via uw mail op 01 februari 2017, waarin werd aangenomen dat uw klacht hiermee voldoende is behandeld, werd geen reactie uwerzijds meer ontvangen. Daarom sluiten wij de klachtbehandeling af.“.

Hierdoor werd ik nog bozer. Allereerst had mij nooit een e-mail bereikt en ten tweede kan en mag de politie een klacht in het voortraject pas dan afhandelen als de klager zelf aangeeft tevreden te zijn met de afhandeling. Het lag dus voor de hand dat ik hier op reageerde en de politie hierop wees. Men ging protesterend toch accoord met een behandeling door de klachtencommissie.

De hoorzitting van de klachtencommissie was een aanfluiting. Allereerst was voormalig inspecteur van politie Rien Heesakkers (zie inzet) voorzitter van de commissie maar hij trad meer op als “advocaat” van dhr Koklu. De betrokken brigadier zelf gaf zijn fouten toe maar vond eigenlijk dat het maar “normale menselijke vergissingen” waren. De voorzitter beaamde dat en vond dat ook een politieagent best wel eens een foutje kan maken. Daar behoeft niet direct een klacht op te volgen. Gaandeweg de hoorzitting hadden we er al geen vertrouwen meer in.

Toch kregen we op 19 juni een afhandelingsbrief van politiechef Heeres en in de brief stond te lezen: “Derhalve beoordeel ik uw klacht als gegrond.“. Verderop werd de zaak wel gebagatelliseerd met de woorden: “Ik zie dit als een slordigheid die in het dagelijks leven kan gebeuren.“. In de bijlagen stond verder te lezen: “De heer Koklu geeft aan dat hij achter zijn handelen van dat moment staat.“.

Het wordt nog gekker als we een brief ontvangen dd 26 juli 2017. In een begeleidend schrijven staat te lezen: “In het eerste oordeel van de Politiechef is een vervelende fout gemaakt. U ontvangt een herziene versie van het oordeel van de Politiechef.“. En inderdaad schrijft nu de politiechef “Derhalve beoordeel ik uw klacht als ongegrond.“.

Mijn haren gingen overeind staan bij het lezen van deze 2e brief. HET MOET NIET GEKKER WORDEN! Eerst gegrond en dan ongegrond maar vooral de opmerkingen dat een politieagent ook maar een mens is en dat hij best wel eens fouten kan maken. Ja, wij zijn allemaal mensen en we maken allemaal fouten. Maar als ik “per vergissing” 3 kilometer te hard rijd dan krijg ik wel de rekening thuis. Als ik “per ongeluk” een eenrichtingsweg in rijd moet ik wel op de blaren zitten. Is er dan enige coulance voor de “menselijke vergissing” die ik maak?

De gang naar de Nationale Ombudsman lag voor de hand en werd gemaakt. Die namen de zaak serieus en voortvarend op. Vandaag kwam het oordeel binnen: ”

De Nationale ombudsman is van oordeel dat de overheid de burger fatsoenlijk moet behandelen. Medewerkers van overheidsinstanties moeten attent zijn in contacten met burgers en hen op een respectvolle wijze benaderen. Wanneer de overheid fouten maakt dan moet zij bereid zijn die fouten toe te geven en zo nodig excuses aan te bieden.

Nu de politie erkent dat er een fout is gemaakt en u niet netjes te woord gestaan bent, had het op de weg van de politie gelegen dat te benoemen en aan u daarvoor excuses aan te bieden. De Nationale ombudsman acht uw klacht op dit punt gegrond en zal dit onder de aandacht brengen van de politiechef.

Nu afwachten wat de politie ermee doet…

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De overheid: het wil maar niet werken.

Er zijn van die momenten dat je er echt moe van wordt. Vandaag is zo’n moment: ik krijg een e-mail van de “Politie | PDC | Staf |Veiligheid, Integriteit & Klachten” omtrent een klacht die ik 16 januari heb ingediend: “Bij deze wil ik u bevestigen dat wij uw klacht via mevr. van Rossum ( inzet links) in goede orde hebben ontvangen en de zaak in behandeling zullen nemen. Vanwege de vakantieperiode is onze klachtenbehandelaar echter niet aanwezig op dit moment. Zodra de klachtenbehandelaar weer terug is van verlof zal zij contact met u opnemen en het verdere verloop van de klachtenprocedure met u bespreken. Naar verwachting zal dit in de week van 4 september zijn.“.

Nou heeft de Politie, voor wat betreft de behandeling van klachten, al een uitzonderingspositie: daar waar de gehele overheid zich aan een periode van 6 weken moet houden voor de behandeling van een klacht hanteert de politie een periode van 14 weken. Maar op dit moment zijn we al ruim 30 weken verder en Mike van ‘t Voort ( inzet rechts ) bevestigt alleen nog maar de ontvangst van de klacht en dat de persoon die het gaat behandelen nog een week of 3 met vakantie is. Die is wellicht net vertrokken.

Tja, het zal wel niet URGENT zijn, zul je wellicht denken. Nou, daar verschillen we dan van mening over. De situatie:

In een andere procedure krijgt ik een “afhandelingsbrief” met de woorden “Naar aanleiding van de terugkoppeling van dit gesprek via uw mail, waarin werd aangenomen dat uw klacht hiermee voldoende is behandeld, werd geen reactie uwerzijds meer ontvangen. Daarom sluiten wij de klachtbehandeling af.“.

MAIL? Welke mail? Na een speurtocht in onze logfiles blijkt dat er, door onze servers, een mail is geweigerd omdat de configuratie van de mail-servers van de Politie nog slechter is als van een oude Russische spam-server. Geen wonder dat deze mail wordt geweigerd. Ik zet deze servers in de “white-list”, zodat dit niet meer kan voorkomen, en dien een klacht in, via de website POLITIE.NL. Daar is tenslotte een klachtenprocedure voor: “Omdat de politie van haar fouten kan en wil leren, is er een klachtenregeling.” staat er op deze website te lezen.

Deze FOUTE instelling zorgt er voor dat waarschijnlijk 50% van de mensen geen mail kan ontvangen van deze politie-afdeling. En mocht je onverhoopt denken dat de politie dit probleem inmiddels al heeft opgelost: NEE, helaas. Het probleem bestaat nog steeds. Denk er nog maar eens over na: de e-mail van een klachten-afdeling bereikt je niet en als je niet reageert wordt je klacht als “afgehandeld” beschouwd. Lekker makkelijk …

Nou zijn er nogal wat klachten over de automatisering van de overheid. Op een of andere manier wil het allemaal niet goed werken en het kost bakken met geld. De overheid is constant op zoek naar mensen, vooral in de IT. Nou ben ik iemand die graag in oplossingen denkt en ik ben toch op zoek naar een nieuwe baan dus ligt het voor de hand:

Ik solliciteer op een baan als infrastructuur-beheerder, precies in mijn straatje. Mijn mond viel open toen ik een mail terug kreeg met de afwijzing. Vooral de reden van de afwijzing geeft te denken: “Een van de eisen is dat de kandidaat aantoonbaar minimaal 2 jaar ervaring als Netwerkbeheerder binnen een Enterprise omgeving (tot zover gĆ©Ć©n probleem) bij de overheid. Dit ontbreekt in uw c.v.“.

Dus je mag wel komen werken bij de overheid maar daarvoor heb je wel 2 jaar ervaring nodig bij diezelfde overheid šŸ™‚

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Spoorloos

Journalistiek: Wat moeten we geloven? Wanneer is het een verslag en wanneer is het “gefabriceerd”? Meer en meer MAKEN journalisten het nieuws in plaats van het te verslaan. Niet alleen zit er vaak een “saus van mening” overheen maar heeft het de schijn van zelf gemaakt. Steeds vaker worden niet de “deskundigen” geĆÆnterviewd maar ondervragen journalisten elkaar. Het clubje “BN’ers” bestaat meer en meer uit journalisten en programmamakers zelf. Kijkcijfers is de leidraad. Alleen kijkcijfers tellen, zo lijkt het. Of het nieuwswaardig is of zelfs maar de waarheid vertegenwoordigd is steeds minder belangrijk.

Met dat oog volgde ik de (vermeende) ontvoering van de crew van Spoorloos. Wat is hier gebeurd? Is het allemaal zo “TOEVALLIG” als men suggereert? Of is er meer aan de hand?

Stel je eens voor dat dit alles gewoon opgezet is. Dat deze programmamakers een en ander zelf opgezet hebben. Daardoor ontstaat tenslotte alleen maar een WIN-WIN-WIN-situatie.

  • WIN voor Spoorloos en de KRO/NCRV want er komt een focus op het programma en de kijkcijfers gaan de lucht in.
  • WIN voor de ELN want zij krijgen, ondanks dat het een betrekkelijke kleine organisatie is, weer volop aandacht.
  • WIN voor de KIJKERS want zij smullen ervan.

Er zijn aanwijzingen voor dit scenario als je dit ARTIKEL leest: “Feit is dat Bolt en Follender zaterdag met z’n tweeĆ«n in de auto zijn gestapt. ‘Dat is niet heel gebruikelijk’, zegt Vertegaal. Wat de afweging is geweest, weet de eindredacteur nog niet. ‘Daar moet nog over gesproken worden. Maar er was vast een goede reden voor, want ik ken Derk en Eugenio niet als mensen die onverantwoorde risico’s nemen. Misschien zijn de omstandigheden hen wel te positief voorgesteld, maar dat is gissen.” Plotseling “onverantwoordelijk gedrag” van slechts 2 personen of een gecoƶrdineerde actie?

Ook wordt in dit ARTIKEL het volgende gesteld: “Dinsdag wordt duidelijk dat guerrillabeweging ELN zelf ook niet zit te wachten op de ontvoering van twee Nederlandse journalisten.” maar wie oplet heeft ook dit ARTIKEL gelezen: “Spaanse journaliste ook ontvoerd door ELN“.

Is het werkelijk zover gezocht als je er aan denkt dat het hier om een Ć©Ć©n-tweetje gaat tussen programmamakers en een organisatie die (internationale) aandacht wil? Moeten we dit als zoete koek slikken? Of wordt er een loopje met de waarheid genomen en dus met de kijkers?

Het antwoord op deze vragen zal wel SPOORLOOS blijven.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Schuldig tot onschuld bewezen is.

We kennen het waarschijnlijk allemaal: een envelop met een paars randje door de brievenbus. Soms een paar tientjes want een paar km te hard rijden we allemaal wel eens. Tja, de staatskas moet gespekt worden.Ā Maar soms zijn die boetes helemaal niet terecht. Je bent daar helemaal niet geweest of je weet zeker dat je niet te hard hebt gereden of een overtreding hebt gemaakt.

Eind maart ontvang ik een “beschikking” van maar liefst 239 euro (inclusief administratiekosten). Ik zou op donderdag 2 maart om 07:48 “Op een kruispunt niet de richting volgen die de voorsorteerstrook aangeeft“. Vreemd verhaal dus ik raadpleeg mijn agenda, temeer omdat ik best vaak op donderdag van thuis werk. En inderdaad: Ik ben die dag niet weg geweest. Volgens agenda, urenverantwoording, KM-verantwoording en logfiles op de server heb ik gewoon achter mijn eigen PC thuis gezeten.

Maar hoe toon je dat aan? Ik heb dit al eens eerder meegemaakt en de Officier van Justitie antwoordde destijds op mijn bezwaar dat hij, naar aanleiding van mijn woorden, geen reden zag te twijfelen aan de waarnemingen van de politie. Mijn ingevoerde bewijzen waren “makkelijk te manipuleren“, volgens zijn mening. Ook de rechter sloot zich daar bij aan en ondanks dat ik zeker wist en kon aantonen dat ik nog niet in de buurt was geweest bleef de boete gehandhaafd.

Ik wilde me er eigenlijk al bij neerleggen, wetende uit ervaring dat een bezwaar weinig zin heeft, toen ik dacht aan mijn camera-systeem. Als ik thuis ben, en de auto ook, dan staat die, grote kans, recht onder de camera geparkeerd. Precies zo was het en ik stuurde de camera-beelden, inclusief time-stamp, mee met mijn bezwaar. Hier kunnen ze toch niet zo makkelijk omheen?

Vandaag viel het antwoord van de OvJ op de mat: “Op basis van de door de verbaliserende instantie ter beschikking gestelde gegevens is gebleken dat de beschikking niet in stand kan blijven. Alles overwegende vernietigt de officier van justitie de beschikking. U hoeft de opgelegde sanctie en de administratiekosten niet te betalen.

Op basis van de door de verbaliserende instantie ter beschikking gestelde gegevens? Waren het niet mijn camera-beelden die de OvJ overtuigd hebben? En is dit alles? Ik overleg onomstotelijk bewijs dat ik, en mijn auto, op dat moment NIET daar geweest kunnen zijn en de OvJ “vernietigt” de beschikking? Geen verdere verklaring, geen tegemoetkoming in de “verweerkosten”, geen excuses, NIETS. Het is gewoon NOOIT GEBEURD!.

Ik heb hier wederom een heel onbevredigend gevoel aan overgehouden. Het sterkt me in mijn standpunt dat de “wet Mulder”Ā IN STRIJD MET DE GRONDWET IS! Het zoveelste bewijs dat de Mulder-wetgeving een typisch geval van “SCHULDIG TOT ONSCHULD BEWEZEN” is. Maar we blijven het pikken …. Hoe lang nog?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tijden veranderen

Toen ik klein was hadden we een deugnietje in elke straat. Een manneke die met 14 al op een crossbrommertje door de straat reed en een beetje brutaler was als de anderen. Misschien was ik zelf wel dat deugnietje in onze straat. Een brommertje had ik in ieder geval. Je moest wel opletten voor de politie. Als die je te pakken kregen was je het vrijlopertje kwijt en kwam de wijkagent een praatje maken met je ouders. Dat vond je niet leuk. In een keurig wit overhemd en een indrukwekkende pet stond dan Mies Derks aan de deur. Een preek en er zwaaide wat thuis. Maar op geen enkel moment was er sprake van geweld. Waarom ook? Je wist dat het niet mocht en je betaalde de prijs.

In de Willem Prinsenstraat in Helmond rijd een manneke van 14 met een scootertje. Geen kentekenplaatje maar duidelijk een snorscootertje. Dat mag nog steeds niet. Maar de tijden zijn veranderd. Een “team” van agenten gaan dit manneke arresteren. Met gevechtspakken en scherfvesten lijken ze meer op militairen. Ze gebruiken knuppels en pepperspray, uit voorzorg. Een moeder ziet het gebeuren en spreekt de agenten er op aan. Ze krijgt ook met de knuppel. De buurtbewoners zijn verbijsterd, onthutst. Ze protesteren. De politie roept versterking en stelt zich erg dreigend op. Knuppels en pepperspray in de hand, pistolen op de heup. Een snotneusje gooit wat grind van een tuinpaadje. De politie vertaalt dit naar stenen gooien en “meer versterking is nodig”. Tenslotte besteed de landelijke pers er aandacht aan en zien we een verontwaardigde burgemeester op TV. ““Mijn” agenten moeten ongestoord hun werk kunnen doen.

Ja de tijden zijn veranderd. Maar niet de deugnietjes. Die zijn er altijd al geweest. Wel het optreden van politie. En deze laatste waren, in dit geval, de schuld van het geweld. Zij gebruikten het eerst geweld. Zij hebben ook het geweldsmonopolie en maken daar meer en meer gebruik van. Misdaadcijfers dalen; verkeersovertredingen en ongevallen dalen. Ja, zelfs terrorisme is nog maar een fractie van wat het was, in de 70’er of 80’er jaren. Maar de politie gebruikt steeds meer geweld. Dat is het enige cijfer dat omhoog gaat: politie-geweld. En de burger kijkt toe en keurt het goed. Hoelang nog?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen