Ik kreeg een aantal reacties waarom ik al zolang niks geschreven had. Is er iets? Ja en nee. Sowieso ben ik erg druk geweest met andere zaken: 3 bezwaar zaken, 2 beroeps zaken en nog wat pre-gerechtelijke procedures. Allemaal bestuursrecht; ik zit niet stil. Ik ben geen toetsenbord-tijger of anonieme reaguurder. Ik voeg met enige regelmaat de daad bij het woord en verzet me.
Ook speelt er iets anders: Ik probeer steeds meer naar de verbanden te kijken. Alles wat er in de wereld gebeurt lijkt, op het eerste gezicht, toeval en niet verbonden met elkaar maar als je dieper naar de achtergronden kijkt zijn er wel degelijk verbanden. Daarover praten is heel moeilijk, voor de meeste mensen. Gesprekspartners haken af. Maar vaak is de logica weg als je het grotere verband niet wil of kan zien.
Voorbeeld:
Afgelopen week zat ik een documentaire van Tucker Carlson te kijken: The Bibi files. Geweldig interessant want het legt een aantal verbanden bloot die, voor mij, nog onbekend waren. Het feit dat, voorafgaand aan 7 oktober 2023, Benjamin Netanyahu in eigen land politiek onder enorme druk stond. Een vergelijkbare situatie als George W. Bush vlak voor 11 september 2001. Toegegeven: geen bewijsbaar causaal verband maar opvallend. Denk aan, de overigens prachtige film, Wag the Dog.
Terug naar het onderwerp van deze hersenscheet: Terwijl ik naar The Bibi files kijk komt een naam voorbij: Arnon Milchan. Ik ken die naam ergens van dus ik zoek zijn wikipedia-pagina op:
In 2011 schreven Meir Doron en Joseph Gelman een biografie over Milchan. In het boek wordt beschreven hoe Milchan tot minstens de jaren 1980 in dienst van de Israëlische inlichtingendienst Lekem spionageopdrachten uitvoerde, in wapens handelde en technologieën en materialen verzamelde voor het nucleair wapenprogramma van Israël. De Israëlische president Shimon Peres verklaarde in 2010 in een interview dat hij Milchan had gerekruteerd toen hij nog voor het Ministerie van Defensie werkte.
Door zijn samenwerkingen met Warner Bros, en later het 20th Century Fox van Rupert Murdoch, en door aandeelhouder te worden van onder meer Puma AG, verkreeg hij een nettowaarde van meer dan 5 miljard dollar. Milchan was als (executive) producer verantwoordelijk voor meer dan 130 films, waaronder JFK.
O ja, daar heb ik hem eerder voorbij zien komen: In een documentaire uit 2021 over de connectie van Israël met de moorden op de gebroeders Kennedy. Samen met Olliver Stone maakte hij een film (JFK) waarin de verdachtmaking van de CIA voorop stond. Volgens de documentairemakers was dit enkel en alleen om de Israël connectie buiten verdenking te houden.
Toeval?
Ik kom (te)vaak rijke zionisten tegen in dit soort “complot-theorieën” maar zoals gezegd is het bijzonder moeilijk om daarover te praten. Je wordt eigenlijk direct weg gezet als een antisemiet als je erover begint of ook maar enige link legt. Ik herinner me nog de storm die ik over me heen kreeg toen ik een stukje wijde aan George Soros.
En toch blijf ik dat vreemd vinden.
Ik spreek namelijk helemaal geen oordeel uit over Joden, Israëlieten of zionisten in het algemeen. Ik heb het over enkele superrijke mensen van hooguit Joodse afkomst die telkens terugkomen als je op onderzoek uitgaat. Ikzelf trek het niet door naar de Joden in het algemeen maar anderen doen dat wel, gek genoeg. Mijn kritiek op Israël, George Soros, Rothschild of welke andere Joodse gigant wordt door derden telkens uitgelegd als Jodenhaat.
Ik ben zelfs van mening dat, het feit dat deze elite zich telkens verschuilen achter het Joods zijn, veel meer belasting bij die paar miljoen Joden op deze wereld neerlegt als ik of mijn uitspraken. Dus wie is er nou schadelijk bezig?
Ik wil over bepaalde gedragingen van bepaalde elite praten zonder dat altijd de link gelegd wordt naar het Jodendom. Ik zou graag willen dat men dit hetzelfde leest als mijn kritiek op bijvoorbeeld President Xi Jinping of Premier Rob Jetten. Deze kritiek maakt niet dat ik een Chinezen hater, Nederlander hater of zelfs homo hater ben of zou kunnen zijn. Ik probeer zelfs om geen kritiek op de persoon te uiten maar alleen kritiek op de gedragingen. Spreek gedrag aan en niet de persoon, is mijn credo. Maar dat wordt tegenwoordig steeds moeilijker (gemaakt).
Maar … wederom terug naar het onderwerp: Arnon Milchan die, aangetoond werkzaam is voor de Israëlische veiligheidsdienst en invloed uitoefent op de filmindustrie, onderwijl bekend is als wapenhandelaar en in die hoedanigheid Israël heeft voorzien van materiaal voor hun illegale nucleaire wapenprogramma. Daarbij komt zijn naam meermaals voorbij in het corruptie-schandaal van Netanyahu. Deze man is niet alleen (invloed)rijk maar bepaald dus, in grote mate wat wij te zien krijgen en waar we in moeten geloven.
Herinner je de vragen van FVD’er van Houwelingen over de geheime diensten in de journalistiek aan de minister? Daar kregen we geen antwoord op!
Dag 28: Iran wordt gebombardeerd, de Straat van Hormuz is dicht, olie staat op $126 per vat en John Mearsheimer — niet bepaald een complotdenker maar een van de meest gerespecteerde geopolitieke denkers ter wereld — zag het vijftienpuntenplan van Trump en dacht dat het een grap was. “I thought it was a joke. I couldn’t believe this was a serious plan.”
Dat is waar we staan. De VS eist onvoorwaardelijke overgave van een land dat ze nooit kunnen verslaan, terwijl Iran de halve olietoevoer van de wereld in gijzeling houdt en zestienjarige meisjes in Teheran hun support voor de Iraanse overheid blijven betuigen terwijl Israëlische en Amerikaanse raketten op de menigte neerdalen. Maar dat laatste hoor je nergens, want Iraniërs komen in onze media alleen voor als zielig, of als dreigend — nooit als hoogopgeleide, zelfverzekerde en goed geïnformeerde mensen met een eigen mening.
De vraag: wiens schuld is dit?
Je weet het antwoord al. Trump. Natuurlijk Trump. De NOS weet het, Nieuwsuur weet het, de Volkskrant, NRC, zelfs de Telegraaf — ze zijn het allemaal met elkaar eens. Trump heeft geen plan, geen exit-strategie en geen idee wat hij doet.
En dat klopt ook.
Maar het is ook de meest comfortabele conclusie die je kunt trekken, want als dit een Trump-probleem is, hoef je verder nergens over na te denken. Het is lekker ver weg, het zijn die domme Amerikanen, MAGA gekkies en andere hillbillies en wij staan erbij en kijken ernaar. Precies zoals minister Berendsen “begrip toonde” voor de aanvallen en het daar vervolgens bij liet.
Maar herinner je je generaal Wesley Clark? In oktober 2001, een maand na 9/11, hoorde hij van een collega van het Ministerie van Defensie (onder Pete Hegseth trots tot een ‘Ministry of War’ dat lak heeft aan oorlogsrecht en de Geneefse Conventies, gedoopt) dat het Pentagon plannen had om zeven landen in vijf jaar aan te pakken: Irak, Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan én Iran. Zeven landen. Vijf jaar. Het duurde langer, maar ze zijn allemaal aangepakt — behalve die laatste. Iran stond al 25 jaar op het lijstje. Een lijstje dat alle oormerken van de gedroomde oorlogen van neocons heeft. Een lijstje waaraan Obama vrolijk meewerkte, de Bushes, maar ook Biden.
Het maakt niet uit wie in het witte huis zit.
AIPAC, de grootste buitenlandse —en nogal pro-Israëlische politieke lobbyclub die op onnavolgbare wijze niet als politieke lobbyclub geregistreerd staat— en dus probleemloos $100 miljoen in de Congressional races van 2024 kon investeren. Miriam Adelson (technisch geen AIPAC, maar van dezelfde Zionistische donor-klasse) die $120 miljoen in de herverkiezing van Trump kon stoppen. Maar vergis je niet, Kamala haalde met haar Future Forward Super PAC meer $500 miljoen op en haalde in totaal ruim een miljard dollar op, meer dan het dubbelen van de Trump-campagne.
Netanyahu lobbyde maandenlang voor deze oorlog. Al sinds 1995 al eigenlijk. Denk “Clean Break”. “If not stopped, Iran could produce a nuclear weapon within weeks” lispelt hij al meer dan 30 jaar met overtuiging de camera’s in. Het grootste deel van die 30 jaar als president van een land dat zelf —volledig illegaal en tegen alle internationale afspraken in— wél nucleaire wapens bezit.
Dit is geen Trump-oorlog. Dit is een oorlog die al heel lang op de planning stond.
En elke oorlog begon met een belofte. Irak: “massavernietigingswapens.” Geen WMDs gevonden. 300.000-500.000 doden. ISIS als bonus. Libië: “bescherming van burgers.” Slavenmarkten in 2024. Afghanistan: “terrorisme bestrijden.” Twintig jaar, $2.300 miljard en de Taliban gewoon weer aan de macht. Oekraïne: “Rusland verslaan met sancties.” Rusland draait op volle capaciteit; Europa krijgt een (goh) energiecrisis. Iran: “nucleaire dreiging wegnemen.” Scientific American, het IAEA én de eigen Amerikaanse inlichtingendiensten zeggen: Iran was nowhere close to a nuclear bomb.
Elke keer hetzelfde. We moeten DIT doen om DAT te bereiken. DIT wordt altijd een veelvoud van DIT — langer, duurder, bloediger, ingrijpender. En DAT wordt nooit bereikt, of juist het exacte tegenovergestelde.
Ken je dat ergens van?
De energietransitie zou energie goedkoop maken. Gratis zon, gratis wind, feest. We sluiten het gasveld van Groningen — niemand gecompenseerd, maar hé, we hebben in ieder geval geen eigen gas meer. Geweldig.
Nord Stream opgeblazen? Eerst deed Rusland het zelf (werkelijk?), toen bleek het toch Oekraïne te zijn, of de VS en nu praten we er gewoon niet meer over.
De lockdowns zouden “even twee weken” duren om de zorg te ontlasten. Het werden twee jaar, de zorg werd niet ontlast en ondertussen verloren miljoenen mensen hun bedrijf, hun spaargeld of hun vertrouwen in de overheid.
De vaccins zouden “veilig en effectief” zijn en transmissie stoppen. Ze stopten de transmissie niet, Pfizer gaf toe dat ze er nooit op getest hadden en wie dat destijds zei was een complotdenker.
Censuur zou ons beschermen tegen desinformatie. Het resultaat: een overheid die bepaalt wat waarheid is en een bevolking die niet meer mag twijfelen.
Altijd hetzelfde recept.
We moeten DIT doen om DAT te bereiken. En altijd blijkt DIT veel groter dan beloofd en DAT nooit te komen. Of het nu een oorlog is of een vaccin, een sanctiepakket of een energieplan — het mechanisme is identiek en het heeft niks te maken met links of rechts, Trump of Biden, Republikein of Democraat, VVD of GroenLinks.
Dus nee, dit is geen ver-van-je-bed-show en geen Amerikaans probleem. De Straat van Hormuz levert 20% van de wereldwijde olie. Die is dicht. De gasprijs is verdubbeld op de Nederlandse TTF-markt. De IEA noemt dit “the greatest global energy and food security challenge in history.” Olie, gas, kunstmest, voedselproductie, transport, industrie — alles hangt samen en alles wordt duurder. Voor jaren.
Macht begrenzen
Het wrange is: we hebben alle instrumenten ooit zelf uitgevonden om juist dit te voorkómen. Grondwetten, checks and balances, internationaal recht — de Amerikanen baseerden hun trotse Declaration of Independence deels op ons eigen ‘Plakkaat van Verlatinghe’ uit 1581. Prachtige documenten, ooit bedoeld om macht te begrénzen. Inmiddels verworden tot decorstukken in een systeem waarin een handvol mensen de beloftes doet, de oorlogen start, de winst pakt — en de rekening bij jou en mij neerlegt.
Dat verandert niet met een andere president. Dat verandert alleen als je het patroon durft te zien. Als je het systeem kritisch durft te benaderen. En het hardop durft te benoemen.
Want wie profiteert ervan dat jij denkt dat je er niks aan kunt doen?
Het mooie van moderne politiek is dat je nergens meer last van hebt. Geen kennis, geen overtuiging, geen geheugen. Alleen een account.
Neem Hanneke van der Werf, Kamerlid voor D66, met Buitenlandse Zaken in haar portefeuille. Dat klinkt indrukwekkend. Oorlog, vrede, geopolitiek. Serieuze dingen. Dingen waarvoor je vroeger geacht werd een mening te hebben.
’s Ochtends verschijnt er een draadje op X over Iran. Grote woorden, keurige zinnen, morele verontwaardiging. Enkele uren later wordt haar gevraagd wat ze daarvan vindt.
Sorry, je overvalt me een beetje.
Ze weet het niet. Ze kan het niet samenvatten. Ze heeft geen idee. Dat is geen verspreking. Dat is het hele model.
Dit Kamerlid heeft geen standpunten, ze heeft output. De mening bestaat, maar niet in haar hoofd. Die woont bij een communicatiemedewerker, ergens tussen de perslijn en de contentkalender. Zij is slechts het bijbehorende profiel.
En dat is blijkbaar voldoende. Niemand belt de Kamervoorzitter. Niemand vraagt of dit misschien een probleem is. Want dit is hoe het werkt. Politiek is geen denken meer, maar plaatsen. Geen overtuiging, maar consistentie in toon.
Wie inhoud verwacht, is ouderwets. Wie geheugen verlangt, is naïef.
Het parlement is veranderd in een doorgeefluik van vooraf goedgekeurde teksten, uitgesproken door mensen die vooral niet moeten afwijken. Denken is risicovol. Begrijpen is optioneel. Het belangrijkste is dat er iets staat en dat het deugt.
Dus ja, het licht brandt. De camera staat aan. De microfoon werkt. Alleen: er is niemand thuis.
En dat is misschien wel het meest verontrustende van alles: dit is geen incident. Dit is de norm.
Max von Kreyfelt En lieve mensen, mijn woorden steunen u. Steunt u mij? max1909.backme.org
Vanaf het begin van de 90’er jaren heeft onze overheid meer verantwoordelijkheid voor ziekteverzuim bij de werkgever neergelegd. De WAO werd drastisch gewijzigd/aangepast en werkgevers moesten meer doen om het, uit de hand gelopen, ziekteverzuim in Nederland aan te pakken. In 2008 werd in de Wet verbetering poortwachter (Wvp) een en ander nog verder geconcretiseerd.
Een van de belangrijkste elementen van de Wvp is dat een werkgever actief de werknemer moet assisteren bij het vinden van ander (passend) werk. Daar zijn niet alleen duidelijke stappen en acties bij aangegeven maar er bestaat ook een maatregel: Indien werkgever onvoldoende doet voor de werknemer kan het zijn dat het UWV een loonsanctie oplegt. Dat wil zeggen dat die werkgever de werknemer langer als de 104 weken (ziektewet) moet doorbetalen. Die 104 weken noemt men de “Wachttijd WIA“. Onthoud dat begrip even.
Beoordelingstijd was maximaal 8 weken
Ondanks dat de instroom WAO/WIA sinds begin negentiger jaren is afgenomen kampt het UWV met een tekort aan artsen om deze langdurig arbeidsongeschikten medisch te keuren. Hierdoor loopt de termijn van beslissen op een aanvraag hoog op. Hiervoor heeft het UWV een termijn van 8 weken.
Dus samengevat: Uiterlijk in week 93 van uw arbeidsongeschiktheid krijgt u een brief van het UWV. U moet, samen met werkgever, een eindevaluatie opstellen en kunt een WIA aanvragen. Tijd genoeg, zo lijkt het, want uw ziektewetuitkering loopt 104 weken en het UWV moet binnen 8 weken beslissen over uw aanvraag.
De aanvraag WIA bestaat uit 2 elementen:
Beoordelen of werknemer recht heeft op WIA en hoeveel.
Beoordelen of werkgever voldoende heeft gedaan volgens Wvp.
Het lukt echter het UWV niet, in veel gevallen, om uw aanvraag op tijd te beoordelen. Niet getreurd want daarvoor hebben we een dwangmiddel: De dwangsom. Deze dwangsom echter is een pleister voor het bloeden en versnelt de beoordelingstijd niet of nauwelijks. Het resultaat is alleen maar dat het UWV heel veel dwangsommen moet uitkeren.
Het UWV krijgt 16 weken voor beoordeling
Nu heeft onze overheid per 1 januari 2026, in al haar wijsheid, bepaald dat het UWV langer mag doen over de beoordeling om het aantal dwangsommen drastisch te verminderen. Dus de periode die het UWV heeft is niet langer 8 weken maar 16 weken. Het is safe om aan te nemen dat er weinig beoordelingen vanaf nu binnen een termijn van 10 a 11 weken worden afgerond.
Daarmee heeft men echter een bijzonder belangrijk element over het hoofd gezien: De wachttijd WIA bedraagt 104 weken. Niet alleen loopt de (ziektewet)-uitkering van een arbeidsongeschikte af na 104 weken maar belangrijker: De periode dat het UWV een maatregel bij de werkgever (loonsanctie) kan opleggen volgens de Wvp loopt ook af bij 104 weken.
Onze overheid heeft letterlijk de tanden van het UWV getrokken om een werkgever te sanctioneren.
Mocht je denken dat werkgevers hier ook niet van de hoogte zijn dan zit je fout. Dit citaat haalde ik van een website van een advocatenkantoor:
Stopt de loondoorbetalingverplichting nog steeds na einde wachttijd? En hoe zit het met de re-integratieverplichting?
Tijdens de zogeheten wachttijd (104 weken ziekte) geldt er voor de werkgever een loondoorbetalingsverplichting. In principe stopt dat na de einde wachttijd, 104 weken dus. Als de re-integratie inspanningen door het UWV als onvoldoende wordt beoordeeld, kan het UWV de loondoorbetalingsverplichting nog verlengen. Dit wordt ook wel een loonsanctie genoemd. Als de aanvraag voor een WIA-uitkering op tijd is ingediend en het UWV niet vóór het einde van de wachttijd een loonsanctie opgelegd heeft aan de werkgever, hoeft de werkgever het loon na die 104 weken niet door te betalen. Het UWV kan namelijk geen loonsanctie meer opleggen als de wachttijd is verstreken.
Kortom, dat er formeel nog geen WIA-uitkering toegekend is na einde wachttijd, maakt dus nog niet dat de werkgever langer het loon moet doorbetalen.
Tip: ontvang je toch na 104 weken een loonsanctie, maak dan tijdig bezwaar!
Wet verbetering poortwachter krachteloos
Hiermee is de Wet verbetering poortwachter feitelijk krachteloos geworden en het is wachten op het moment dat werkgevers dit allemaal doorhebben en de Wpg gewoon links laten liggen; er zijn toch geen consequenties.
De politiek moet deze onvolkomenheid in de wet repareren, zo snel mogelijk. Maar in plaats daarvan neemt men talloze maatregelen op de uitkeringen zelf. De WW gaat terug naar een jaar, er worden meer controleurs aangesteld bij de bijstand en men overweegt ook vermindering WIA IVA met 5%. Deze overheid zorgt niet voor haar burger; deze overheid kleedt de burger alleen maar verder uit …
