Onschuldig Veroordeeld – Deel 2 – De Inval.
Het is dinsdagavond 16 januari 2018. Samen met mijn goede vriend zitten we in de huiskamer uit te buiken na een prima Chinees-afhaal-menu. Plotseling horen we een harde bonk en stormt er een 8 koppig zwaar bewapend arrestatieteam binnen. Ik denk nog even aan een practical joke van mijn zoon. Hij oefent namelijk, als militair, soms als “object” met politie. Maar al snel blijkt het geen grap maar bloedserieus.
Overigens was het lomp vernielen van onze voordeur totaal onnodig want er hangt een “touwtje door de brievenbus“, iets wat in een volksbuurt heel normaal is.
Het grootste drama speelt zich boven in de douche af: Mijn vrouw staat spiernaakt onder de douche als een politieagent binnenstormt. Mijn vrouw begint hysterisch te gillen en als reactie trekt de agent zijn pistool en houdt het schuin naar beneden gericht op haar benen. Ze huilt, schreeuwt en is volledig in paniek. De agent zegt niets en kijkt haar aan. Als ze, na enige minuten, van de grootste schrik bekomen is vraagt ze huilend of ze een handdoek om mag slaan maar de agent antwoord kort, duidelijk en droog: NEE!
Ik ben me, op dat moment, niet bewust van het drama wat zich boven afspeelt mede door het (opzettelijke?) lawaai en schreeuwen van het arrestatieteam. Mijn vrouw was namelijk naar de winkel gegaan maar na een “ongelukje” (prikkelbaar-darm-syndroom) meteen weer terug gekomen en onder de douche gesprongen. Omdat ik bezoek had werd dit niet gemeld.
Achteraf was dit misschien wel goed. Ik heb me namelijk op geen enkele wijze verzet maar als ik geweten had wat er zich boven afspeelde had ik dat waarschijnlijk wel gedaan ondanks dat je tegen 7 gewapende agenten natuurlijk weinig kans maakt. Het had echter heel anders kunnen lopen. Mijn vrouw is, na dit voorval, nog jaren behandeld voor PTSS en doet het nog steeds “in de broek” als ze een agent ziet.
Arrestatie
Ik wordt vervolgens bijzonder pijnlijk afgevoerd. Ondanks dat ik duidelijk melde dat ik een hele slechte rug heb vanwege een breuk na een motorongeval word ik, op mijn rug geboeid, achterstevoren afgevoerd terwijl de agent mijn hoofd stevig naar beneden drukt.
Met nog meer onnodig geweld wordt ik de auto ingedrukt die me moet afvoeren. Ik weet niets, op dat moment. Geen reden van inval, geen reden van arrestatie. Er is me geen document overhandigd en geen enkele verklaring gegeven waarom ik gearresteerd ben. Geen enkele agent breekt dit stilzwijgen tot ik op het bureau in Eindhoven ben aangekomen.
Als ik, aangekomen in het cellencomplex, vraag wat er aan de hand is krijg ik maar een antwoord: “Dat hoor je te zijner tijd wel“. Voor de cel wordt me alles uitgedaan en afgenomen: Mijn riem, mijn horloge, mijn schoenen en zelfs mijn bril. Ik wordt vervolgens enige tijd met rust gelaten.
Als er een agent verschijnt met een papiertje en het verzoek dit te ondertekenen vraag ik om mijn bril om te kunnen lezen wat daarop staat. De agent weigert dus ik antwoord: ” Ik onderteken niks wat ik niet kan lezen“. De agent verdwijnt weer zo snel als hij gekomen is, zonder handtekening.
Verhoor
Het duurt tot bijna 11 uur in de ochtend voordat ik door 2 rechercheurs uit mijn cel wordt gehaald voor verhoor. Ze stellen zich voor als digitale recherche waardoor mijn verbazing alleen nog maar verder stijgt. Dan wordt me uitgelegd waar ik van wordt verdacht: art 138ab WvS = Computervredebreuk.
Ondanks dat ik vrijwel altijd zwijg als de politie me staande houdt, aanhoudt of anders lastig valt besluit ik deze keer om volledige medewerking te verlenen. Het blijkt te gaan om een TeamViewer sessie die ik enkele dagen eerder had met een oud-collega. Ik help haar juridisch omdat ze in conflict was gekomen met een werkgever die tevens mijn ex-werkgever is. Dan doe ik mijn verhaal (*wordt uitgebreider beschreven in deel 3 – aanleiding tot de inval).
Ik had ze geadviseerd om persoonlijke zaken en eventuele verkoopcijfers (haar salaris was deels afhankelijk van haar omzet) veilig te stellen want mijn ervaring was dat deze werkgever bij het eerste signaal van conflict haar volledig af zou sluiten van het bedrijfsnetwerk. Aangezien alles daar staat, inclusief e-mail, opdrachten, functionering-beoordelingen, etc, etc, zou dat essentieel kunnen zijn bij een escalerend arbeidsconflict.
Ze wist niet precies hoe dus vroeg ze om mijn hulp. Ze gaf me toegang, middels TeamViewer, tot haar laptop die al was ingelogged op het bedrijfsnetwerk middels een TerminalServer sessie. We stelden wat bestanden veilig voor het geval dat … De rechercheur vraagt of ik haar wachtwoord wist en ik antwoord ontkennend. Hij vraagt me of ik had ingelogged op het bedrijfsnetwerk en ook daarop moet ik ontkennend antwoorden.
Bijval
De rechercheurs horen het verhaal aan en zijn duidelijk stomverbaasd. Het is heel duidelijk dat ze een heel ander scenario verwachten en spreken openlijk uit dat ik, indien het werkelijk zo gebeurd was, geen enkele wet had overtreden. Ik deel die mening. Samen checken we mijn verhaal met logfiles en andere bewijzen die ik remote mag ophalen. Onderwijl vragen de rechercheurs zich openlijk af waarom hierop zo groot was ingezet. Ik zeg dat ik wel een idee had:
Tot voor kort was ik landelijk perswoordvoerder, penningmeester, en zelfs enige tijd president van de Veterans MC, een motorclub die genoemd wordt in het OMG beleid. Ik behandelde alle juridisch zaken, beheerde websites en een mailserver voor de club. Ik denk dat justitie een andere agenda heeft met deze zaak. De leidinggevende rechercheur fronst zijn wenkbrauwen. Hij antwoord wat ik totaal niet verwachte en nooit meer zal vergeten:
Hier laat ik me niet voor gebruiken …
Hij voegde de daad bij het woord: Ondanks dat de hulpofficier reeds voor 3 dagen de voorlopige hechtenis had goedgekeurd zei hij dat hij me zou laten gaan. Nog geen uur later zit ik in zijn eigen auto en brengt hij me naar huis.
Naar huis
Onderweg beloofde hij me dat ik, binnen een week, alle in beslag genomen computers, servers, routers en gegevensdragers terug zou krijgen zodat ik mijn bedrijf voort kan zetten. En de belofte werd na gekomen. Op zaterdag mocht ik, in ‘s-Hertogenbosch, alles weer ophalen. Tevens stuurde hij dezelfde week het gehele dossier afgerond naar het OM.
Voor heel even leek de strafzaak hiermee afgedaan.
Ik concentreer me verder op de schade die de inval thuis heeft aangericht, materieel maar vooral psychisch. Mijn vrouw zat bij thuiskomst nog te huilen.
Mijn buurvrouw had aan een agent gevraagd wat er aan de hand is en waarom er zo heftig werd ingezet. De agent antwoordde: “Cybercrime“. Mijn buurvrouw vertelde dat ze zich niks kon voorstellen hierbij. De agent vervolgde: “Mevrouw, u moest eens weten hoeveel schade iemand digitaal kan aanrichten. De meest onschuldig uitziende IT’ers bestelen via internet arme oude dametjes en deze kwestie is heel ernstig.“.
Verbazingwekkend genoeg is er in de media niets over te lezen of te zien in de dagen erna.
Mede-verdachte?
Wat ook niet onvermeld mag blijven in dit geheel: De latere dagvaarding spreekt telkens over “verdachte en/of zijn mededader“. Interessant is dat mijn collega nooit vervolgd is. Tegelijkertijd met de inval (met 24 personen) is er aangebeld bij mijn collega door de rechter-commissaris vergezeld door de griffier en een paar agenten. Er werd vriendelijk gevraagd of men binnen mocht komen. Uit het proces verbaal blijkt ook dat bij mijn collega, de zogenaamde “mededader”, nooit een doorzoeking heeft plaatsgevonden.
Hier de gang van zaken op het adres van mijn “medeverdachte”, letterlijk geknipt en geplakt uit het proces-verbaal van de rechter-commissaris:
Waar men dus met 24 personen de hele avond (van 20:08 tot 23:10) bezig is geweest op mijn adres was blijkbaar 8 minuten en een vriendelijk gesprek afdoende voor “medeverdachte”. Tevens was er voor mij een arrestatie-bevel uitgevaardigd en voor mijn “medeverdachte” niet. Zij werd vriendelijk verzocht een verklaring af te komen leggen op het bureau.
Een en ander bevestigd het vermoeden dat het justitie helemaal niet om deze zaak te doen was maar om mij persoonlijk. Er waren andere doelen, zoals we al vermoeden bij het verhoor.
